Header Image

Cztery powody, dla których przepadam za powieściami Stacey Halls

Powód 1: ℭ𝔷𝔞𝔯𝔬𝔴𝔫𝔦𝔠𝔞 𝔷𝔢 𝔴𝔷𝔤ó𝔯𝔷𝔞

Początek XVII wieku, Anglia. Oskarżenia o czary i młoda kobieta, spodziewająca się dziecka. Uwielbiam powieści historyczne oparte na faktach, a debiut Stacey Halls mnie dosłownie porwał.

Powód 2: 𝓟𝓸𝓭𝓻𝔃𝓾𝓽𝓮𝓴
Londyn, połowa XVIII wieku. Młoda handlarka ostrygami oddaje dziecko do sierocińca. Pewnego dnia wraca po nie, ale dziewczynki już nie ma... Wspaniały klimat, ale historia potoczyła się w nieoczekiwaną i mało wiarygodną stronę, mimo tego czytało się jednym tchem (przepraszam za utarty frazes!)

Powód 3: 𝒫𝒶𝓃𝒾 𝐸𝓃𝑔𝓁𝒶𝓃𝒹
Początek XX wieku, historia bardziej gotycka niż obyczajowa. Baaardzo filmowa.

Powód 4: 𝔻𝕠𝕞𝕠𝕤𝕥𝕨𝕠
Znów coś dobrego na faktach; Dom Urania jest nowym projektem filantropki Angeli Burdett-Coutts, przyjaciółki Dickensa. Dom zamieszkują dziewczęta naznaczone trudną przeszłością. Czy podporządkują się dyscyplinie?

Powieści Stacey Halls to połączenie powieści historycznych z bardzo dobrze skonstruowaną powieścią obyczajową, a tło historyczne nadaje powieściom odpowiedniego charakteru.
Nie pisałam o żadnej z tych powieści dotychczas, a uzbierały się aż cztery (czekam na kolejne!). Chociaż dwie ostatnie czytałam już nie z takim samym entuzjazmem, to serdecznie polecam miłośnikom Tracey Chevalier i Diane Setterfield.
 

 

Wilczy Ród: Pieśni północnych wiatrów - Sara Weber

"Po raz kolejny zdałam sobie sprawę, że to my jesteśmy prawdziwymi wojowniczkami, chociaż walczymy bez toporów i mieczy. Kobiety przechodzą przez Hel, a potem wracają z nowym życiem, dzielniejsze niż jakikolwiek wielki zdobywca nieznanych lądów."*




Sara Weber wraca z kolejną powieścią. Po świetnej Złotej bramie rozgrywającej się w Bizancjum, w ręce czytelników trafia pierwszy tom trylogii Wilczy Ród: Pieśni północnych wiatrów.

Astrid jest córką jarla (wodza) Tromsø (Norwegia - o ile dobrze zrozumiałam nawiązania do Haralda Pięknowłosego, rzecz się dzieje w 9 wieku n.e.). Nie jest posłuszną córką, a kobietą starającą się wyrwać dla siebie najwięcej niezależności, ile tylko można. Jej powołaniem jest przyjmowanie porodów, a pasję tę zaszczepiła w niej babka.

Jej życie diametralnie zmienia się wraz z nadejściem czterech mężczyzn z Bergvik. Czy Astrid odnajdzie miłość i stanie się niezależna od ojca i brata-tyrana?

Powieść pisana jest w pierwszej osobie, dzięki czemu poznajemy świat oczami Astrid. Sporo tutaj nawiązań do mitologii nordyckiej i nordyckich obyczajów, więc jeśli tak jak ja kochacie serial Wikingowie i Vinland Sagę, to będziecie zachwyceni. Historia jest dobrze napisana, a niektóre fragmenty są wręcz przepiękne - jak opis zorzy polarnej (strona 15). Oczywiście tom skończył się potężnym clifhangerem i już przebieram nogami, żeby przeczytać kolejne tomy, zwłaszcza, że wmieszana jest jeszcze klątwa wisząca nad rodziną Astrid!

Jeśli miałabym porównać powieść, wybrałabym Elżbietę Cherezińską i jej Hardą, chociaż w Pieśni jest mniej polityki, a więcej wątków obyczajowych.

Za książkę bardzo serdecznie dziękuję autorce, Sarze Weber



*Cytat pochodzi z książki.

Rozarium - Agata Kołodziejczyk (wyd. Grupa Axis Mundi, 2026)

Nie przychodzę do Was z recenzją, ale z autopromocją.

Rozarium pisałam dwa i pół roku. Sporo czasu, ale było warto. Ubrałam w słowa wszystko, co grało mi wówczas w duszy. Uwielbiam okres schyłku czasów wiktoriańskich i oprócz czytania powieści osadzonych w tych realiach, sporo czytam (i oglądam) o wiktorianach i ich mentalności.




Pomysł na pisanie nie wziął się znikąd. Oczywiście najprościej byłoby stwierdzić, że zasugerowałam się chociażby Thomasem Hardym, którego pisarstwo jest dla mnie kompasem na oceanie literatury. Ale Rozarium powstało z marzeń, takich przedsennych, które miały mnie wprawić w miły nastrój. Historia Rose znacznie wyewoluowała, postaci poboczne, mam nadzieję, żyją własnym życiem, a sytuacje wykreowane są tak, jakby mogły ułożyć się w prawdziwym życiu. Ironia losu, tragedia dobrych intencji, przewrotność i fatum. Całość zamknięta w klamrę, która pokazuje, jak drwi z nas los. Choćby rozdział o psie; Gertie nie jest złą osobą, jest matką, która odebrała zachowanie psa tak, a nie inaczej. Zwierzę stało się ofiarą nieporozumienia. Jest taki fragment w Z dala od zgiełku, gdzie pies pomaga ciężarnej Fanny dojść do przytułku, za co spotyka go „ludzka niewdzięczność”. Thomas Hardy już wówczas w latach 70. XIX wieku zauważył brak empatii względem zwierząt, które w tamtych czasach były traktowane utylitarnie. Również w stosunkowo nowej książce, Szkarłatny płatek i biały (2002 rok wydania), Michel Faber daje nam wgląd w mentalność epoki i empatię wobec zwierząt (wspaniały fragment z koniem).

Wracając do meritum; chciałam przenieść czytelnika do prawdziwego świata, z jego zapachami, dźwiękami, fakturami, specyficznymi potrawami i życiem – nie romantyzowanym, a zwyczajnym. Miłość, uczucia i relacje są nam potrzebne i nimi także obdarzyłam moich bohaterów. Tom musi wybrać między obowiązkiem a prawdziwą miłością, a Rose może to zaakceptować i żyć z podniesionym czołem lub może poddać się i tonąć w nieszczęściu. Jako pani własnego losu wybrała życie.

I jest jeszcze Peter Harris. Postać tragiczna, która jest dla mnie symbolem człowieka zawieszonego między epokami.

Na podróż w czasie zaproszę Was nie raz. Rozarium polecam z całego pisarskiego serca.